روز نهم ربيع الاول، پس از شهادت امام حسن عسکري عليه السلام،

امامت صاحب الزمان(عج) آغاز مي شود. اين روز، روز آغاز امامت

اميد شيعيان ومستضعفان است.

منتظرم منتظرم تا فصل هم عهدي بياد

                                 با ذوالفقار حيدري صاحبمون مهدي بياد

 

اي منتظر، اي منجي بشريت، اي آخرين ذخيره الهي!

اي حجت بن الحسن العسکري و اي صاحب الزمان!

بيا و بر دلهاي زخمي و مجروح و خسته شيعيان و محبين خود

مرهمي بگذار.

يا صاحب الزمان! بامدادان جمعه را با اشتياق و اميد آغاز مي کنيم و

عصرجمعه که از راه مي رسد، بار ديگر غم و غصه تنهايي و دوري

و فراق و هجرتو، قلبمان را مي فشارد و بار گراني بر دلهاي  دوستان

و شيعيان تو تحميل مي گردد، و هفته اي ديگر را به اميد آدينه اي

ديگر سپري مي کنيم تا شايد آدينه بعد، روز وصل ما با تو باشد.

(عج)و آسید جواد ذاکر وخدمت تمامی عزیزانم تسلیت عرض

می نمایم.

مدیریت محترم وبلاگ    سید محمد جواد ذاکر طباطبائی

زیارتت قبول

                 زیارتت قبول      

                                      زیارتت قبول        

^{نوش من نیش مکن حسیــــــــــــــــــــــــــــــن}

^{من می خوام درخونت خاربشم ذلیــــــــل بشم}

^{پیش عباس علــــــــــــــی همه عمردخیل بشم}

^{خوشبحال اونیکه رفته پابوس حسیـــــــــــــن}

^{کی میشه منم برم توی بیــــــــن الحرمیـــــــن}

^{حسیــــــــــــــن آقای منی عشق و مولای منی}

^{همه هستـــــــی من دورم از خویش مـــــــکن}

^{تا که ناله می زنم تو جوابمـــــــــــــــو می دی}

^{نذار باورم بشه کربــــــــــــــــــــلا رام نمی دی}

^{حسیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن}

يكم صفر :ورود اهل بيت عليهم السلام به شام – شروع جنگ صفين – شهادت

زيد بن علي عليه السلام 121 ق

سوم صفر:ولادت امام محمد باقر (ع) 57 ق

چهارم صفر : بدار زدن بدن مطهر زيد بن علي (ع)

پنجم صفر: شهادت حضرت رقيه عليه السلام

ششم صفر:وارد شدن توقيع امام عصر (ع) براي حسين  بن روح نائب سوم آن

حضرت

هفتم صفر:ولادت امام موسي كاظم (ع) 128ق

هشتم صفر: وفات حضرت سلمان 35ق

نهم صفر:شهادت عمار ياسر و خزيمه بن ثابت در صفين 37 ق

سيزدهم صفر:اختيار حكمين در صفين 35ق

چهاردهم صفر: شهادت محمد بن ابي بكر بوسيله معاويه و عمرو عاص

بيستم صفر:اربعين حسيني عليه السلام- بازگشت اهل بيت عليه السلام به كربلا

بيست چهارم صفر:شدت يافتن بيماري پيامبر(ص)

بيست و پنجم صفر:شانه گوسفند و دوات طلبيدن پيامبر (ص) و منع عمر از

آوردن آنها

بيست و ششم صفر:امر پيامبر (ص) به شيخين و عثمان براي سفر به روم و

نرفتن آنها

بيست هشتم صفر:رحلت پيامبر اكرم (ص) 11ق- شهادت امام حسن مجتبي (ع)

50 ق

بيست و نهم صفر:شهادت امام رضا (ع) 203ق

امام زمان عج و خدمت آسيدجواد ذاكر و خدمت تمامي عزيزانم

 تسليت عرض مي نمايم.

بازاين دلم هواي مي خانه كرده ساقي يا هو مدد يا ضامن آهو مدديا ضامن آهو مدد

اگر خارم كنارگُل نشسته ام اقرار مي كنم

آقا نمك خوردم نمكدان شكستم رئوف آقا اگر خارم كنار گُل نشسته ام

گرچه بدم نوازشم مي كني شرمنده رفتارتم به مولا

سلطان علي موسي الرضا               سلطان علي موسي الرضا

آقا دلم تنگه برات آقا آقا آقا

غلط كردم غلط كردم آقام آقام آقام آقام

من همچنان سگ گرسنه و گربۀ لوس          سايه ام خورده بر آستان شَه طوس

زيبايي سگ گرسنــــه وگربـــــۀ لوس          از سفرۀ اَغنيــاء نــگردد مأيـــــوس

بي همگان به سر شود بي تو سر نمي شود

آقام آقام آقام آقام آقام آقام

حسن مجتبی (ع) را خدمت تمامی عزیزانم تسلیت عرض می

نمایم.

 دانه های مرواريدی از اقیانوس کلام نبی:

۱ -هرچه فرزند آدم پیر تر میشوددو صفت در او جوانتر می گردد:حرص وآرزو.

۲- دو گروه از امت من هستند كه اگر صلاح يابند، امت من صلاح مى‏يابد و اگر

  فاسد شوند، امت من فاسد مى‏شود: علما  و حكام.

 ۳- شما همه شبان و مسؤول نگاهبانى يكديگريد.

 ۴ - نمى‏توان همه را با مال راضى كرد اما به حسن خُلق، مى‏توان.

 ۵ - فقر بلاست. از آن بدتر، بيمارى تن، و از بيمارى تن دشوارتر، بيمارى دل

  است.

۶- مؤمن همواره در جستجوى حكمت است.

از ديده به جاي اشك، خون مي بارد                  دل خون شد از ديده برون مي آيد

سيدم اين آخرين ماهگرد ت تو سال شمسي بود سيدم چه زودگذشت و شد2۰

ماه...چقد سخت گذشت ... اين روزاديگه طاقتم طاق شده وبغض گلوم آزارم مي داد

 ،حرفايي تو دلم بودكه دوستي و همدمي نبودبگم و خلاص بشم ياد محرم پارسال،

باز،اربعين ساكم رو بستم و راهي قم شدم اونجا بودكه دلم آروم مي شد،اونجا

بودكه بغضم مي تركيد،اون جا بود كه عقده هام رو مي تونستم واكنم .سيدم كنارت

اربعين با اون صداي دلنشينت و با اون شوري كه جووناي عاشق اهل بيت داشتن

چه حال و هواي داشت...سيدم نيستي ولي حاضري همه جا ،مي بيني چه مي

كشم!!!! خودت كه رفتي يادگاريت هم...خدايااين حرفا رو نميشه هيچ جا زد حتي

اينجا كه خونه دلمه چه كنم با اين دل شكستم ؟؟؟؟؟چه كنم با اين دل پر آشوبم؟؟؟؟؟

چه كنم با بغض گلوم ؟؟؟؟ چه كنم با ناله هاي بي صدام؟؟؟؟چه كنــــــــــــــم؟؟      

سوغاتی من ازین سفر زیارتی عکسهای از حرم بی بی و جمکران و سرخاک سید

هست که برای دیدن این عکسا روی ادامه مطلب کلیک کنین.

التماس دعا

     مگر نه بزرگترين آرزوي هر غريب، رسيدن به موطن خويش است؟

و    مگر نه مقصدمدينه در پيش است؟ پس چرا تو مدام تداعي خاطرات

     گذشته را مي کني و در کجاوه

     تنهايي خودت، اشک مي ريزي؟ نمي توان گفت که هر چه

     بود، گذشت. ولي مي توان گفت که فصل مصيبت، سپري شد. اگرچه

      اين فصل به اندازه تمامي سالهاي عمر،طولاني شد و اگر چه اين

       فصل، خزاني  جاودانه براي عالم، رقم زد. نمي توان توقع کرد که

       تو اکنون که به مدينه باز مي گردي،  تمام خاطرات اين سفر

     را، اين سفر پررنج و راز و خطر را تداعي نکني و براي لحظه لحظه

      آن، درخلوت کجاوه خودت، اشک نريزي. اما تو بايد خودت را هم

      حفظ کني زينب!

       چرا که کار تو هنوز به اتمام نرسيده است. پس به ياد بياور اما

      گريه نکن. و نام آرام بخش حسين را زيرلب ترنم مي کني:

   حسين! حسين! حسين!

   حسين اگر بود، تحمل همه اين رنجها و دردها و داغها اينقدر مشکل

    نبود. حتي داغ علي اکبر، حتي مصيبت قاسم، حتي شهادت علي

    اصغر، حتي عروج عباس...!عباس؟! تو با خواهرت چه کردي

    عباس؟! تو از کجا آمده بودي عباس؟ تو چگونه خودت را با جگر

    زينب، پيوند زدي؟هم اکنون که به مدينه

    مي رسيم، من به مادرت چه بگويم؟ بگويم ام البنين!؟ مادر پسران!؟

     مادر کدام پسران؟ کجايند آن چهار سروي که تو روانه کربلا کردي؟

    بگويم: ام البنين! همه مادران عالم بايد تربيت پسر را از توياد

     بگيرند، همه مردان عالم بايد پيش تو درس ادب بخوانند.

   حسين! حسين! حسين!

    جاذبه عشق تو با اين چهار جوان چه کرد؟ با پيران وسالخوردگان

     چه کرد؟ با حبيب چه کرد؟ با مسلم چه کرد؟

      حسين! حسين! حسين!

     تو اگر بودي، سينه تسلاي تو اگر بود، نگاه آرام بخش تو اگر بود،

      همه غمهاي عالم، قابل تحمل بود. پدرم فداي آنکه عمود خيمه اش

      شکسته شد. پدرم فداي آنکه غمگين درگذشت. پدرم فداي آنکه

     تشنه جان سپرد.

     پدرم فداي آنکه محاسنش غرق خون شد. پدرم فداي آنکه جدش

     محمد مصطفاست، جدش فرستاده خداست. راستي حسين! اين سؤال

     تو را چه پاسخ گفتند وقتي که  پرسيدي:" فَبِمَ تَستَّحِلُّونَ دَمي؟₍₂₎

     - راستي، يک قطره از خون علي اصغر حتي به زمين نچکيد...

     - ميان دست و بدن عباس، چقدر فاصله افتاده است؟

      هيچ کس آب نخورد، حتي وقتي که آب آزاد شد.

     -          راستي رقيه به حسين چه گفت، رقيه با حسين چه کرد که حسين به او

     پروانه رفتن داد؟ از همه سخت تر وداع بود. وداع با حسين. وداع

    با جهان، وداع با جان، وداع با هرچه که دوست داشتني است.

   زينب!زينب!زينب!

      تو را به خدا خودت را حفظ کن.کار تو هنوز به اتمام نرسيده

     است.توتازه بايد پيام کربلايي ات را از مدينه رسول الله به تمام

      عالم منتشرکني.تو بايد خون حسين را تا ابد تازه نگه داري.و اصلاً

     مگر نه مرجعيت آشکار، پس از حسين با توست؟ مگر نه سجاد 

    بايد در پرده اختفا بماندتا نسل امامت حفظ شود؟ پس تو از اين

    پس،پناه مردمي، مرجع پرسشهاي مردمي، حلال مشکلات مردمي و

    پرچم هدايت مردمي و  شاخص ميان حق و باطل مردمي. رداي

   امامت با دستهاي توست که از دوش حسين به قامت

    سجاد منتقل مي شود. پس گريه نکن زينب! خودت را حفظ کن

   زينب!

   اکنون آرام آرام به مدينه نزديک مي شوي و رسالتي که در مدينه

    چشم انتظار توست، از آنچه تاکنون بر دوش خود، حمل  کرده اي،

     کمتر نيست.پرده کجاوه را کنار مي زني و از پشت پرده هاي اشک

    به راه، نگاه ميکني. چيزي تا مدينه نمانده است.پس اي چشمهاي

     من ياري کنيد و اشک بباريد و پيوسته و مدام بباريد. اشک بر آن

      کسي که در مصيبت او عرش خدا به لرزه درآمد و با شهادت او

      مجد و دين ما به تباهي رفت.آري گريه کنيد بر پسر دختر پيامبر و وصي و

        جانشين او. هر  چند کهجايگاه و منزل او از ما دوراست. ما را به خود

    راه مده ، اي مدينه ، جد ما!

      که ما با کو همه باحزن و حسرت آمده ايم همه با هم بوديم وقتي که از

    پيش تو مي رفتيم اما اکنون بي مرد و  فرزند بازگشته ايم.

   " ما را به خود راه مده ، اي مدينه ، جد ما! که ما با کوله باري از حزن  و حسرت آمده

    ايم،همه با هم بوديم وقتي که از پيش تومي رفتيم اما اکنون بي مرد وفرزندبازگشته

      ايم."

     به حرم پيامبر که مي رسي، داخل نميشوي، دو دست برچهارچوبه در

     مي گذاري وفرياد مي زني:" يا جداه! من خبر شهادت برادرم حسين را

    برايت آورده ام." و همچون آفتابي که در آسمان عاشورادرخشيد و در

    کوفه و شام به شفق نشست،  در مغرب قبر پيامبر، غروب مي کني.

    افتان و خيزان به سمت قبر پيامبر مي دوي،خودت را روي قبرمي

     اندازي و درد دلت را با پيامبر، آغاز مي کني. شايد به اندازه همه آنچه

     که در طول اين سفر گريسته اي، پيش پيامبر، گريه مي کني و همه

     مصائب و حوادث را مو به مو برايش نقل مي کني و به يادش مي

     آوري آن خواب را که اوبراي تو تعبير کرد.انگار که تو هنوز همان

    کودکي که در آغوش پيامبر نشسته اي و او اشکهاي تو را با لبهايش

    مي سترد و خواب تو را تعبير مي کند:

  " آن  درخت کهنسال، جد توست عزيز دلم که به زودي تندباد اجلاو را

     از پاي در مي آوردو تو ريسمان عاطفه ات را به شاخسار درخت

     مادرت فاطمه مي بندي و پس از مادر، دل به پدر، آن شاخه ديگر

     خوش مي کني و پس از پدر، دل به دو برادري ميسپاري که آن دو نيز

      در پي هم، ترک اين جهان مي گويند و تورا با يک دنيا مصيبت و

     غربت، تنها مي گذارند."

   - تعبير شد خواب کودکي هاي من پيامبر! و من اکنون با يک دنيا 

     مصيبت و غربت تنها مانده ام.