| تبليغات | X |
|
من سگ ارباب عشقم ...ازچه سنگم می زنی...روزمحشربزم و سامان ...تو برهم می زنم
|
سالروز ولادت با سعادت حضرت احمد بن موسی «شاهچراغ»(ع)را به همه عزیزانم تبریک عرض می نمایم.
در آستان تو یک قطره بیـــــــن دریــــایم
به کبریایی تو مـن غـــــرق در تماشایم
چه باصفا ست ضریح تو پشت پرده اشک
درآن دمی که کنـــار تو عقـــــده بگشایم
من اینــــــک آمده ام در حریــــم قدسی تو
سلام حضـــــرت شــــاهچراغ شب هایم
سلام حضرت مشکل گشــــــای آینه پوش
مرابه وسعـــــــت یادت بخوان که تنهایم
حضرت سید امیر احمد (ع) ملقب به شاهچراغ و سید السادات الاعاظم فرزند بزرگوار امام موسی بن جعفر (ع) وبرادر امام علی بن موسی الرضا(ع) است.
در میان فرزندان حضرت موسی (ع) احمد به کرم و جلات وشجاعت وعبادت از همه امتیاز داشت وشبها تا صبح بعبادت مشغول بود ودر عمر خود هزار بنده آزاد کرد.
در بزرگواری شخصیت حضرت احمد بن موسی (ع) همین بس که پس از شهادت پدرش امام موسی(ع) مردم بخدمت ایشان آمدند تا بعنوان امام هشتم با وی بیعت کنند. حضرت شاهچراغ بر منبر آمده خطبه ای در کمال فصاحت وبلاغت بیان فرمودند.آنگاه اظهار داشتند«پس از پدرم ،برادرم امام رضا(ع) امام هشتم شیعیان و خلیفه بحق وولی خداست.»حضرت شاهچراغ (ع) جلیل اقدر ،کریم وپرهیزگار بودند .پدر بزگوارش حضرت امام موسی (ع) ایشان را چنان دوست داشتند که بیست مرد از خدمتگزاران خود را ملزم بخدمت حضرت شاهچراغ (ع) فرمودند بطوریکه هرگاه احمد می نشست آنان می نشستند وچون بر می خواست آنان بر می خواستند وحضرت امام موسی (ع) از شدت علاقه مخفیانه با گوشه چشم بر او با محبت نظر می فرمودند.
«الکلامُ فی وثاقکَ مالم تتکلم فاذا تکلمتَ به صرت فی وثاقه»
مادام که سخن نگفته ای سخن در بند تو است .چو گفتی تو در بند آن رفتی.
سخن تا نگوئیش در بند توست چو ناسفته در زیر لبخند تو ست
چو در سفتی وزود گفتی سخن در آنی به بندش چه مردی چه زن
« الصلوةُ حصنٌ من سطواتِ الشیطان »
نمازسگری روئین در برابر جمله های شیطان است .
نماز است روئین در اهل دین بیا ای برادر بحصن حصین
چو شیطان نیابد دراین قلعه راه شوی ایمن از او در این پایگاه
«الخوفُ من اله فی الدنیا یؤمنُ الخوفَ فی الاخرةِ »
خدا ترسی د راین سرای انسان را از ترس خدا درآن سرای مصون دارد.
بدنیا بترس از عذاب خدای که در آخرت باشی ازآن رهای
کسی گر بود پیر واین شعار بدنیا و عقبی شود رستگار
«اللسانُ معیارٌارجحهُ اعقلُ واطاشهُ الجهلُ»
زبان ترازوئی است که خردآن را سنگین ونا بخردی آنراسبک سازد .
زبان تو معیار باشد همی سبک گردد او گاه وسنگین ومی
شود زود سنگین بسنگ خرد بنابخردی گرسبک شد سزد
«اللئیم اذا احتاجَ الیک احفاک واذا احتجت الیه عناکَ»
نا جوانمرد چون بتو نیازمند شود بر تو سخت گیرد چون تو بدو نیازمند شوی آزارت دهد.
شوی گرتو محتاج شخص لئیم در اندازت در عذاب الیم
در او را فتد بر تو حاجت همی بسی سخت گیرد ز نامردمی
«العاقلُ من یملکُ نفسهُ اذا غضب و اذا رغب واذا رهبَ»
دانا کسی است که بهنگام خشم وگرایش وترک مالک نفس خود باشد .
بود عاقل آن کس که هنگام خشم نپوشد زسر کوبی نفس چشم
گه میل و رغبت نه جز این کند به بی رعبتی نیز اینسان بود
«الفکرُ فی الامر قبل الملابسة یؤمن الزلل »
اندیشیدن پیش از انجام کار از لغزش در امان بودن است .
بیندیش وآنکه بکاری درآی نخواهی اگر او فتادن ز پای
نه هر جا توان پای بگذاشتن نه هر تخم را می توان کاشتن
«المشاورةُ راحةٌ لکَ و تعبٌ غیرکَ»
مشورت کردن برای تو راحت وبرای دیگری زحمت است .
بود مشورت راحتِ جان تو زلغزش همانا نگهبان تو
برنج اندراست ای پسر مستشار مبادا شود بد سرنجام کار
« الحسود ابداً علیلٌ والنجیلَ ابداًذلیلٌ»
حسود همیشه بیمار وبخل پیوسته خوار است .
حسود است پیوسته در رنج ودرد زبیماری او را بود روی زرد
بخیل است کم ارج ومطرود وخوار زبخل و حسد جان من شرم دار
«الحرصُ لایزیدُ فی الرزقِ ولکن یذلٌ الفقیر»
آزمند روزی را نمی افزاید ولی فقیر را خوار میدارد.
نه باحرص روزی فراوان شود نه کاری ازاین راه آسان شود
بخواری در اندازت ای فقیر مشو دیوِآزوطمع را اسیر
سالروز ولادت سلطان علی موسی الرضا را خدمت همه عزیزانم تبریک عرض می نمایم.
شـاهـا چـه تـرا سـگــی بـبــایـد گــرمـن شــوم سـگ تـو شــایـد
هستـم سگـکـی زحــبـس جسته بـر شــاخ گــل هــــوات بــستــه
خـــود را بخودی کشیــده از جُل پیــش تــو کشـیــده از ســــر ذُل
افکن نظری براین سگ خویـش سنگــم مــزن ومــرانـم از پیـش
خـسـته، افـتـاده ز پـا، آمده زانو مى زد
مـشـكلى داشت به آقاى خودش رو مى زد
مى چكيد از سر و رويش عرق شرم به خاك
مـشـت هـا واشده و پنجه به گيسو مى زد
دامـنـى داشـت پر از خاطره تيره و تـلخ
دسـت در دامـن آن ضـامـن آهو مى زد
هـمنوا با در و ديوار در آن عصمت محض
نـالـه يـا عـلـى و ضـجه ياهو مى زد
نـم نمك بارشى از مهر به جانش مى ريخت
كـفـتـرى بـر سر ذوق آمده قوقو مى زد
پـاك مـى شـد دلـش از غصه ناپاكى ها
خـادمى داشت در اين فاصله جارو مى زد
فـرصـتى بود و درنگى و بجا مانده هنوز
شـعـله اى شعر كه در آينه سوسو مى زد
«الصبرُ اَفضلُ سجیةٍ والعلمُ اشرفُ حِلیةٍوعطیةٍ»
شکیبایی بالاترین خوی ودانش برترین زینت ونعمت است.
بصبر اندر آی وبدانش گرای که دانش بود بهترین رهنمای
بود صبر بهتر زهر خلق وخوی تو والاتر از علم زیور مجوی
«الایمانُ صبرِفی البلاءَ وشکرٌ فی الرخاء»
نشانۀ ایمان صبر بهنگام گرفتاری وسپاس بوقت آسایش است.
زایمان بود صبر هنگام رنج که باصبر توان رسیدن بگنج
نشان دگر باشدازآن سپاس بهنگام نعمت ،برِحق شناس
«العالمُ وَ المتعلمُ شریکانِ فی الاجرِ وَ لاخیرفیما بین ذالک »
استاد وشاگرد در پاداش آموزش شریکند وبین این دو خیری نیست .
معلم شریک است دراجر کار اَبا دانش آموز،ای هوشیار
بیاباش شاگرد یا اوستاد که در غیر آن هیچ خیری میاد
« الجاهلُ میتٌ بین َالاحیاء»
نادان مرده ای است بین زندگان .
بنزد یک اهل خرد بیگمان، بود مردد فنادان تیرِ روان
در او زنده باشد بجنبندگی کجا ارزشی دارد این این زندگی
«العاقلُ من غلب هواهُ ولم یبع اخرتهُ بدنیاهُ»
خردمند کسی است که برخواهش نفسش پیروز شود وآخرتش رابدنیایش نفروشد.
توآن را خردمندان وبس که پیروز شد بر هوی وهوس
نه از بهر دنیای بد عاقبت فروشد بهر قیمتی آخرت
«المالُ ینقضُ بالنفقةَ و العلمُ یزکو علی الانفاقِ»
دارائی بابخشش کاستی پذیرد ودانش با انتشار فزونی یابد .
بکاهد زمال ارببخشی ازاو چنان کآب برداشتن از سبو
زتعلیم دانش فزونتر شود جهان راسراسر مسخر شود
«الکریمُ اذا احتاجَ الیکَ اعفاکَ واذا احتجتِ الیهِ کفاکَ»
جوانمرد چون بتو نیازمند شود رهایت کند وچون تو بد ومحتاج شوی چاره سازت باشد.
بری حاجت ارنزد مردکریم شود چاره سازت بزر یابه سیم
کریم اربسوی تو آرد ونیاز نباشد ورادستِ خواهش دراز
«العقلُ ان تقولَ ماتعرفُ و تعملَ مما تنطقُ به»
از دانانی است گفتن آنچه میدانی وبکارستن آنچه میگویی.
بگوید چو دانست مرد خرد نه خاموشی اورا بهر جاسزد
بکارآرد او نیز گفتار خویش که شاخ خرد زایدش بار بیش
«الشرفُ بالهمم العالیة لا بالرمم البالیةِ»
شرف در داشتن همتهای والا است نه باستخوانهای پوسیده (افتخار به گذشتگان )
به همت بود آدمی راشرف زگوهر فزاید چو قدر صدف
بستخوان پوسیده رفتگان چه نازی وبالی تو ای ناتوان
«العقلُ یجتهدُ فی عمله وینقصرُ من امله . الجاهل یعتمدُ علی امله وینقص من عمله»
خردمند در کار خود میکوشد واز آرزویش میکاهد. نادان بر آرزویش تکیه میکند ودر کارش کوتاه میآید .
خردمند کوشنده باشد بکار بر اسب اهل او نگردد سوار
کند بیخرد تکیه برآرزو درآنی بکار وبکاهد از او
ما جرعه نوش قطره آبی زکوثریم ازامت رســـول و محبـــان حیدریـــم
مدح وثنای آل محمـــد شعارماست ما ریزه خواردخترموسی بن جعفریم
بی بی دلم برات تنگ شده ، بی بی دیگه کاسه صبرم لبریز شده ،دیگه طاقت دوریت رو ندارم ،دیگه ...این روزا بند دلم رو به ضریح قشنگت گره زدم،خیلی وقته منتظرم این گره های کوردلم رو با دستای مبارکت باز کنی ،خیلی وقته دلم رو به کرمت والطاف ومهربونیت خوش کردم ،خانم جان این دل بیقرارم رو چشم انتظار نذاررررررررررر،بی بی جان ،خانمم ،یاد پارسال همین شب داره آتیشم میزنه ، دیگه بریدمممممممممم، بریدمم ،بریدم... خانممممممممممممم ...
خانمم خوب می دونیکه:
هرکس به کسی نازد ماهم به تو می نازیم
پیشوای ششم شیعان جهان احیاگر علوم و معارف دین خاتم است .طلوع خورشید امامت ایشان موجب هرچه فروزان تر شدن دین اسلام در تمام ابعاد خود گشت.
دوران امامت امام صادق(ع) دارای سه ویژگی خاص بود:
1- انتقال حکومت اموی به عباسی
2- اوج گیری تهاجم فرهنگی مکاتب مختلف به اسلام
3- نهضت احیای فرهنگی دینی وزدودن تحریف و انحراف از چهرۀ واقعی آن.
جامعه اسلامی آن روز کاملاً به ماهیت جنایتکار و غیر دینی و ایتذال گرای امویان پی برده بودند ظلم و بی عدالتی بیداد می کرد، نارضایتی عمومی و افشای چهره پنهان امویان زمینه قیام عمومی بر ضد آنان را فراهم کرده بود.«عباسیان »با طراحی سیاستی مکارانه با شعار حمایت از خاندان پیامبر و واگذاری حکومت به علویان برای جلب افکار عمومی و سرنگونی امویان ،سپس حذف خاندان امامت از خلافت و استقرار خود به جای آنان وارد مبارزه حیله گرانه سیاسی خود بر ضد حکومت اموی شدند، آنان به سرداری«ابومسلم»از خراسان قیام کردند و شهرهای ایران رایکی پس از دیگری با خود همراه کرده و به کوفه رسیدند و در یک نبرد نظامی آخرین خلیفه اموی«مروان بن محمد» راشکست داده و حکومت منحوس نود ساله دو تیره اموی سفیانی و مروانی را سرنگون کردندفولی در عین ناباوری مردمی برای«ابوالعباس سفاح»سرکردۀعباسیان به زور وتزویر از مردم بیعت گرفتند و بار دیگر مردم و تاریخ انسان را از حکومت معصومان امامان و رشد فرهنگی و علمی ومعنوی وحکومت الهی در خدمت مردم،محروم کردند. وقیام های اعتراض علویان به رهبری «نفس زکیه»سرکوب شدو اثری نبخشید.
با روی کار آمدن عباسیان و سقوط دولت امویان و عدم استحکام پایه های قدرت آنان وآزادی آغازین در هر انقلاب و محبوبیت مردمی امام صادق علیه السلام وشعار ظاهری عباسیان به حمایت از خاندان پیامبر ،زمینه مساعدی برای حضور جدی امام صادق علیه السلام برای ارائه دوباره اسلام راستین وزدودن سیاهی انحراف و تحریف از چهرۀ واقعی دین فراهم آمد.قریب به چهار هزار دانش پژوی اسلامی به گرد خورشید وجودش جمع شدندو ایشان باردیگر مبانی اعتقادی و علمی دین اسلام رابه طور شفاف بیان کردو احیا نمود و ساختار فرهنگی مذهب شیعه پایه ریزی و سامان بخشید و دین اسلام را از حیث علمی و فرهنگی با تدوین کتاب های حدیث و مناظرات علمی با سرکرد ه های مذاهب منحرف و شکست آنان بیمه کرد.با استقرار و استحکام دولت عباسیان و پندار آنان به جدی بودن تهدید وجود امام صادق علیه السلام در افشای ماهیت پنهان ضد دینی آنان و آگاهی مردم به فریب تاریخی دیگر در غضب خلافت به دستور منصور دوانیقی حاکم عباسی وقت،آن امام احیاگر را با زهر شهید کرد.
