« الدهرذوحالتین ابادةً وافادةً فما ابادهُ فلا رجعة له و ما افده لابقاءلهُ»

روزگاردو حالت است ،گرفتن و دادن. آنچه را بگیرد برنمیگردد،و آنچه را بدهد پاینده نیست.

جهان را دو حال است ای آدمی        دهد گاه و هم او ستاند دمی

چو گیرد نخواهد دگر داد پس           هرآنچ او دهد نیست پاینده بس

 «اصلُ الدینِ اداءُ الامانة و الوفاء بالعهود»

پایۀ دیانت برادای امانت و بجای آوردن پیمان استوار است .

امانت بود پایه و اصل دین        مسلمان بود راستگوی و امین

وفای بعهد است اصل دگر         تو را پای بندی بدین است اگر

«الصمتُ زینُ العلم و عنوان الحلم »

خاموشی زینت دانش و نشان بردباری است.

بود خاموشی زینت و زیب علم       نشان باشد از بردباری و حلم

سلامت بخاموشی اندر بود            ترا باید این جامه در بر بود

«احذرالکریم اذااهنتهُ والحلیم اذا جرحته والشاع اذا اوجعته»

بترس از جوانمرد وقتی اورا خوار داشتی و از بردباروقتی او را دل شکستی و ازدلاور چون اورادل آزرده ساختی.

جوانمرد را کردی اَرخوار و زار           نمودی تو دلریش اُربرد بار

دلاور گر آزرده دل ساختی                  بترس ای برادر همه باختی

«احذر اللئیم اذا اکرمتهُ والرذل اذا قدمتهُ والسفلة اذا رفعتهُ»

بترس ازناکسی که ویرا بزرگ داشتی و پستی که اورامقدم شمردی وفرومایه که او

رابرافراشتی.

چو اکرام کردی توبرناکسی                برافراشتی سفله چون خسی

مقدم شمردی تو رذلی بکار               بباید نمودن از این ها فرار

«احذر الهزل و اللعب و کثرةَ المزاح و الضحک و الترهات»

از بیهوده گویی و بازیگری و شوخی زیاد و خنده و لاف وگزاف بپرهیز.

زبیهوده گفتن دهان راببند                ببازیگری خود مشو پای بند

هم از کثرت خنده کن احتراز             براه گزاف ای برادر متاز

«إحذرالشح فانهُ یکسب المقت و یشین المحاسن و یشیع العیوب»

ازبخل بپرهیزکه آن موجب دشمنی میشودوخوبی ها رازشت جلوه میدهد وعیوب راآشکارمیکند.

تو را باید از بخل بودن بدور             کزآن دشمنی زاید و شروشور

کند آشکارا عیوب تو را                  بیالاید اخلاق خوب تو را

«احذر کل عمل اذا سئل عنه صاحبه استحیی منه وانکره»

بترس از هرکاری که چون از آن سوال شود کننده اش حیا کند و منکر آن گردد.

چو پرسند مردم که کار تو چیست         گرت جای اظهار و اقرا نیست

دگر شرم داری زکردار خویش             نباید چنین کارگیری تو پیش

«إحذر کل قول و فعل یؤدی الی فساد الاخرة والدین»

از هرگفتارو کرداری که به خرابی آخرت و ودین منجرشوددوری کن.

بود قول و فعل تو گرناصواب            شود دین و عقبایت از آن خراب

بتر کش بباید تو بندی کمر               که تلخ آید از تخم تلخت ثمر

 «احذر کل امر یفسد الاجلة و یصلح العاجلة َ»

بترس از هرکاری که آخرت را خراب ودنیا را آباد می کند.

چو کاری کند آخرت را خراب           تو را افکند عاقبت در عذاب

شود کار دنیایت از آن درست           مکن پیشه آن راز روزنخست

دلم شده هوایی، هوایی شهیدان

دم می گیرم الهی مرا رسان به یاران

سرود غم می خونم، کبوترها کجائید

تنگ دلم براتون، به جمع ما بیائید

ردیف میشه پشت هم، صد تا غزل، مثنوی

تا می رسم به اسم محمد مهدوی

عشقش امام حسن بود، یار امام زمان

اول کار رفته بود زیارت جمکران

غلام موسوی که، همیشه مشکی پوش بود

یک بغضی از کربلا همیشه تو گلوش بود

بگو کجا می روی، بی ما کجا می روی

پیش خدا می روی، ای غلام موسوی

علی نصیری هم دید، تو عالمی ز رویا

یک اتوبوس میاد و می بردش کربلا

فردا شبش پر کشید، جام می رو سر کشید

بچه هاش هم نبودند، تا ببینند چی ها دید

راضیه ی کشاورز ، غریبونه سفر کرد

تو بستری غرق خون یاد دل مادر کرد

پهلو شکسته دیدم، با بال خسته دیدم

علی نوروزی هم یک غمی بود تو حرف‌هاش

وقتی شهید شد دیدم مشکی نپوشید باباش

می گفت علی شد آزاد، به راه مولا جون داد

شادم از اینکه گشته تو نوجوونی داماد

گشتم غمین و مبهوت، وقتی دیدم تو تابوت

لبخند دلربای محمد جواد یاقوت

طالب حق و دین بود، با شهداء عجین بود

به غصه لبخند می زد با اینکه دل حزین بود

در اوج بی قراری ، با جام تشنه کامی

دیدم شده دو نیمه ، عرفان انتظامی

کنار پیکر او ، نیمه دیگر او

علی انتظامی ، یعنی برادر او

علیرضا و عرفان ، مثل دو تا کبوتر

پر کشیدند چه زیبا، به سوی یار و دلبر

دادیم ز دست خدایا، مداح بی ریا را

محمد علوی عاشق کربلا را

همون که در جوونی، در اوج مهربونی

تنهام گذاشت و پر زد، با دست و بال خونی

به روی تخت رویا، ای کاش و می شدم کور

نمی دیدم نیمه جوونی از نجمه قاسم پور

در این زمونه‌ی دون تو گوهری تو نابی

نجمه باغ کانون تو اسوه ی حجابی

ای تا همیشه سردار ما را رسان به دلدار

مردونه پر کشیدی شهید محمد جوکار

با چشمه های بیدار، با دیده های غم دار

عشق امام رضایی از گنبد طلایی

گرفته ای براتت ای مسعود رضایی

جایت همیشه خالی ست برادر نجیبم

کی میگه تو غریبی، دسته گلم، حبیبم

آخر رسید و داغی، آتش زدی به باغی

وقتی که پر کشیدی علی شاهچراغی

ببین تو اشک خواهر، از داغت ای برادر

در خانه ای که بودی تنها نشسته مادر

لب تشنه ی شهیدان، به قلب ما حاکمی

جایت بود چه خالی، غلامرضا هاشمی

دیدم لبان تشنه، پیکر پر ز تاول

بوی خدا می دادی، همیشه و از اول

                   بیقرار م بی تو ارباب خریداری ندارم.mp3

                    نسیمی جان فزا می آید.mp3

             ای که به قـم قـدرو بها داده ای خانـم

                                                      کــشور مـا را تـو صـفا داده ای خانـم

             روضـــۀ تــو بــوی رضــا مـــی دهـد

                                                      مــــــن اگـــر پَســــتم بــه تـــو زوارم

             گــرتـــو نـبودی صــحبت از قـم نـبود

                                                      مأمـن قـم،خطۀ قـم،مأمـن مـردم نـبود

             خـانم جـان رضــا راه مـرا ســد نکــن

                                                      ایــن ســگ بــی حـاصــله رارد نــکن

             ای طـنین ســینه ات آهــنـگ عـشـــق

                                                  بـی بـی یـامـعصـومه،بـی بـی یـامـعصـومه