| تبليغات | X |
|
من سگ ارباب عشقم ...ازچه سنگم می زنی...روزمحشربزم و سامان ...تو برهم می زنم
|
سفر بخیر گل من که می روی با باد
زدیده می روی اما نمی روی از یاد
عجیب نیست،اگر درد تمام وجودمان را گرفته باشد!
عجیب نیست ، اگر غم همزاد لحظه هایمان شده باشد!
شهر بیدار میشود با صدای محزون یا حسین غریب مادر و زمانه غرق ماتم می شود!!!
وآتشی در سینه 17 تیر زبانه می کشد و ماجای خالی کسی را احساس می کنیم که حضورش انقلاب دورنی ِ شیرینی رابرای ما با خود داشت ،کسیکه جوانه عشق،به اهل بیت را در دلها کاشت و به پای آن نشست و آن را به ثمر رسانید .میان او و اربابش رازی بود که فقط خدا می دانست و چشم های کهکشانی او...
تو نخواهی مرد و هرگز نمی میری،
تو که در این عصر جاهلیت و در این تاریکی راهی گشودی برای رهروان راه حق.
تو که ایستادن رابه ما آموختی،آن روزهاییکه در خواب بودیم .
تو هنوزم هستی،همیشه خواهی بود...
وراهی که در تاریکی گشودی ،هم چنان روشن و عطر آگین است با عطریادت...
سفر بخیر گل من ...
اي علي، اي تک سوار پهن دشت آفرينش
من چه گويم؟ قطره وصف پهن دريا کي تواند؟
تو ابر مردي، يگانه گوهر بحر وجودي
بي قريني در جهان، وين نکته را تاريخ داند
آيه "اليوم اکملت لکم دين" فاش گويد
تو اميد امّتي، شاهنشه خمّ غديري
اي علي، بر شانه ي پاک محمّد پا نهادي
تا بداند عالمي در آفرينش بي نظيري
گر بشر گويم ترا از گفته خود شرمگينم
ور خدا خوانم ترا ز انديشه خود بيمناکم
فاش گويم: در تو ديدم جلوه ذات خدا را
وين سخن حق است و از آن نيست نه شرمم نه باکم
چشم در راه تو دارم اي شه آزاد مردان
تا بتابي نوري از ملک ولايت در ضميرم
راه حق پويم اگر نور تو گردد راهبانم
فيض حق يابم اگر دست تو باشد دستگيرم
اون روز که رفتی پنجره های دلم رو از جا کندی و بردی و دیواری ضخیم از آجرهای ظلمت و تاریکی و تنهای کشیدی تا مبادا روزنه ای از نور به دلم بتابه.تو این شب که سور، شور، شادی همه جا رو گرفته من باز معتکف دیرم؛ و با خاطرات سال قبل ،توآسمونها پرواز می کنم .تو آسمونی که ازت خبری نیست .تو آسمون تنهای دلم ...وتو این شب با چشمانی پر از حسرت وآرزو به دیوار ضخیم دلم نیگاه می کنم تا شاید دلت برام سوخت و اومدی منو از این حصار جدایی و فراق بیرون کشیدی و یا یه پنجره ای بروم باز کنی ،پنجره ای از مهر وفا و صمیمیت .
برگرد و بیا بزارآسمون چشمام صاف و آفتابی بشه .
برگردو بیا بزار این دل طوفانیم آروم وقرار داشته باشه .
برگرد وبیا نسیم خنکی باش برای شعله های آتیش دلم .
وبازخودکارم رو از ابر پر می کنم و برات از بارون می نویسم؛ به یاد اون شب ،شبی که تو مثل شمع تو جمع بودی و بچه ها مثل پروانه دورو برت می چرخیدن ... وبرات جشن گرفتن ،جشن روز پدر ،روز مرد .
ولی امشب من دارم حسرت می خورم از نبودنم تو اون شب و حسرت می خورم از نبودنت تو این شب .
یادم نمیره وقتی بهت گفتم : شرمنده که نبودم .
و توگفتی : چرا شرمنده؛ تو نبودی ولی اسم بامحبتت که بود .
بازم شرمنده که امسال من هستم و تونیستی .
کاش ماشین زمان دنده عقب می گرفت و بر می گشتم به اون شب و شبهای دیگه و جبران کم کاریام رو می کردم .
کاش می تونستم تنهاییم روتو این شب برات معنی کنم.
میترسم ،می ترسم روزی بیادو نتونم دیگه برات بنویسم و حرفام رو بهت بگم و دفتر های دلم خالی بمونه از ناگفته هام .
دوباره شب شد و دوباره طپش این دل بی قرارم .
دوباره سایه حرفای قشنگت رو این دیوار رو برو افتاده .
دوباره شب ،دوباره تنهایی و دوباره خودکاری که با همه ابرهای عالم پر نمیشه.
دوباره شب ودوباره یاد تو که این دل بیقرار را بیدار نگه داشته.
دوباره شب و دوباره تنهایی ،
دوباره سکوت،
دوباره منو یک دنیا خاطره ،
یک دنیا خاطره که خوبیهاش از تو بدیهاش از من شرمنده ...
دوباره یک دنیا حرف برای دل بزرگت ...
دوباره تبریکات روز مرد برای تو،تو که ابر مردی بودی و هستی دراین دنیای بی معرفت...
این روز رو بهت تبریک می گم از راه دور ،وآرزو می کنم هرجا که هستی زیر سایه مولا باشی... )
خــوش رهـروان رونـد،ره روشـن تـو را
هـــرگـــز نـــمی کـــنند رهــا،دامــن تـورا
ای حجــت دهـــم،کـــه عــدواز ره عـــناد
بـا زهـر کـینه سوخت،سـرا پـا تـن تـو را
رنــگ خــزان گـرفـت ، بهــار جـوانـــیت
تـــاراج کـــرد،بــاد خــزان گلــشن تـو را
ایــن آرزوی مـاسـت ، کـه ای مـایۀ امید
بـــیند دوبـــاره دیـــدۀ مــا،مـدفـن تـو را
کــن یـک نـظر،بــه مـن دل شکــسته ات
کـز جان گرفته است،به کـف دامن تـو را
تمام آرزوهام را در شب لیلة الرغایب تو این دو خط جا دادم:
خدایا ! مدتهاست منتظر برگشت مسافر عزیزم هستم
خدایا ! به حق صاحب الزمان نذار بیش از این انتظار بکشم
مسجد فاطمیه رفتنت را باور ندارد!
چقدر ساده می آمدی و چه با شکوه رفتی!
همان جا که نزدیک به 50 سال شاهد راز و نیاز و نیاش عارفانه ات با خدا بود ، قیامتی است این جا...
نه نمی خواهم باور کنم این حقیقت تلخ را که «شریتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت...»
این مسجد دیگر سلمان زمان را نمی بیند که هرگاه نام رسول الله (ص)را در تشهد می خواند ، طاقتش تمام می شد و در هر قنوتش هزار بار عاشقی می آموخت.هنوز به یاد می آورم آخرین سجده نیایشت را که باصدای لرزان می خواندی:«وافعل بنا مانت اهله و لا تفعل بنا مانحن اهله یا اهل التقوی والمغفرة یا ارحمن الراحمین»
آری طنین صدایت در این مسجد و در این محراب فروافتادنی نیست .
شنیده بودم که آن قدر خودت را ساخته ای و آن قدر به خدایت نزدیک شده ای که قدرت موت اختیاری داشته ای. و حالا هرچه می خواهم باور کنم این داغ سنگین تلخ را نمی توانم .انگار ندای به من می گوید : تو باز می گردی! اما نه ، باید پذیرفت این حقیقت تلخ و جانسوز را ، که تو رفته ای و درمیان ما دیگر آن پیر روشن ضمیری که شال پشمی به کمر می بست و یا قدی خمیده ، استوار و محکم قدم بر می داشت ، عارف و عابد و فنا شده فی الله که آسمان با همه عظمتش در برابر دل روشن از عبادتش کوچک بود؛ نیست !
تو که امروز از ما رو گردانده ای مثل آن روزها که حضرت روح الله ماراگذاشت و رفت و چه روزهای تلخی بود ان روزها که هیچ گاه تلخی اش رهایمان نکرد و هنوز هم جانمان را می سوزاند و هر بار این درد راتاز ه تر می کند ، وقتی که کسی از آن تبار و داعمان می گوید :و این مسجد، و این حوزه و این شهر هنوز بوی تو را می دهد ؛ بوی عطر نفس های گرم پدرانه ات را که گرمی نگاه اهل بیت پیامبر (ص)را درآن می دیدم ...و چگونه باور کنم این حادثه تلخ و سنگین را... قلب هایمان دارد می ترکد ، از این بغض سنگین!
وبلاگ سيد اعلام مينمايد:
*کتاب ذاکر افلاکي
نگاهي متفاوت و مستند به زندگي و اشعار سيد
کاري از موسسه ساجدين و وبلاگ سيد
بزودي همزمان با سومين سالگرد شمسي سيد
مجله عکس چهره ماندگار، گزیده ای از بهترین تصاویر سید محمد جواد ذاکر طباطبایی کاری از نرم افزاری کریمه و وبلاگ سید هم اکنون در موسسات فرهنگی ساجدین تهران - جنةالحسین کاشان - عقیله عشق قم - نغمه فاخته شهرری
*مراسم سومين سالگرد شمسي سيد
از طرف خانواده محترم طباطبايي
چهارشنبه 17 تير ماه سال 1388 شام شهادت حضرت زينب(س)
قبل از اذان مغرب و عشاء سر خاک سيد
بعد از نماز مغرب و عشاء مسجد حضرت خديجه(س)
برای کسب اطلاعات بیشتر به ادرس زیر مراجعه بفرمایید:
